ပင္လံုဇာတ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းေလ့လာေသာ္ – အပုိင္း (၁)

‘ပင္လံုစာခ်ဳပ္’ သည္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဂုဏ္ျဒပ္ကို ထည္ဝါခန္႕ညားေစခဲ့သည္ သာမက တိုင္းရင္းသားတို႕ေသြးစည္းညီညြတ္ျခင္း၏ ကြယ္ဝွတ္၍ မရေသာ အမွတ္သေကၤတလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႕သို႕ၾကီးမားေသာ ဂုဏ္ျဒပ္ရွိျပီးလွ်င္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး တို႕၏ ေသြးစည္းညီညြတ္ရာ သေကၤတျဖစ္ေသာ ‘ပင္လံုစာခ်ဳပ္’ သည္ မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သနည္း။ မည္သို ့ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကရသနည္း။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ပါအတိုင္း တိုင္းရင္းသားျပည္သူတရပ္လံုး ရရွိခံစားေနရျပီေလာ စသည့္အေၾကာင္းအျခင္းရာ မ်ားကို ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ျပန္ေျပာင္းေလ့လာၾကည့္ၾကပါစို႕။ အခ်ိန္ကား လြန္ခဲ့ေသာ ၆၆ ႏွစ္တာကာလ။ အတိအက်ဆိုရေသာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ။ ဆက္ဖတ္ရန္ပံုကိုကလစ္ေပးပါဗ်ာ

ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းလဲခ်ားေစာ္ဘြားအပိုင္ နယ္အတြင္းရွိ ပင္လံုျမိဳ႕ကေလးတြင္ ျဖစ္၏။ စင္စစ္ပင္လံုဟု ႏွဳတ္က်ဳိးေခၚေဝၚေန ေသာ္လည္း ရွမ္းဘာသာစကားျဖင့္ ‘ပန္လံု’ ဟု ေခၚ၍ ‘လြင္ျပင္ၾကီး’ ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပန္လံု ေခၚ ပင္လံု သည္ လြင္ျပင္ျမိဳ႕ ဟု အနက္ေပးေသာ္ရသည္။ ထိုလထိုရာသီတြင္ ရွမ္းျပည္နယ္၏ ရာသီဥတုအေအးဒဏ္မွာ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ရွိလွသည္။ ဤမွ်ေအးျမေနေသာ ရာသီတြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း၊ ေတာင္ပိုင္း၊ အေရွ႕ပိုင္းတို႕မွာ ရွမ္းေစာ္ဘြား၊ ျမိဳ႕စားမ်ားႏွင့္ ရုမ္းလုထုေခါင္းေဆာင္မ်ားတို႕သည္ လည္းေကာင္း၊ ေဝးလံသီေခါင္လွေသာ ေတာင္တန္း ၾကီးမ်ားမွ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ေျမာက္မ်ားမွ ကခ်င္အမ်ဳိးသား ဒူးဝါးၾကီးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအမွဴးျပဳေသာ ဆာေမာင္ၾကီး၊ ဦးတင္ထြဋ္၊ ဦးေအာင္ဇံေဝ၊ သခင္ဝတင္၊ ဗိုလ္မွဴးေအာင္၊ ဗိုလ္မင္းလြင္၊ ဦးကိုကိုေလး၊ ျမိဳ႕မဦးသန္းၾကြယ္၊ ေဒါက္တာ စိန္ျမေအာင္၊ ဗိုလ္သိမ္းေဆြ၊ ဦးတင္ညြန္႕၊ ဦးေမာင္ေမာင္ စေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ လည္းေကာင္း တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသလို၊ ျဗိတိသွ်တုိ႕ဘက္မွ ဒိုမီနီယန္အတြင္း ဝန္ကေလး ေဘာ့တြမ္ေလ၊ မစၥတာ လက္ဝဒ္ခ်္ (Mr. W.B.T.Leduidge)၊ ဂြ်န္ေလဒင္ အမွဴးေသာ အရာရွိၾကီးမ်ားႏွင့္ ေတာင္တန္းေဒသ မင္းၾကီး မစၥတာ စတီဗင္ဆင္တို႕လည္းတက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံး (KNU) အဖြဲ႕မွ ဖဒိုဝိရီေက်ာ္၊ သထံုဦးလွေဖ၊ ေစာစံေကးႏွင့္ ဦးခ်စ္တီး တို႕လည္းေလ့လာသူအျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

ဤသို႕ စုေဝးေရာက္ရွိေနၾကျခင္းမွာ အျခားမဟုတ္ တုိင္းရင္းသားညီအစ္ကိုမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ကရင္ စေသာ တိုင္းရင္းသားေခါင္ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာျပည္မမွ လူထုေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႕သည္ အခ်င္းခ်င္း အေရးၾကီးကိစၥတရပ္အတြက္ ေတြ႕ဆံုးေဆြးေႏြးရန္ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္သည္။ အေရးၾကီးကိစၥဆိုသည္မွာလည္း အျခားမဟုတ္။ “ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးေပးလွ်င္ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ကရင္ စေသာ တိုင္းရင္းသားတို႕ကလည္း ျမန္မာျပည္မႏွင္အတူတကြ ပူးေပါင္းေနလိုသည္၊ မေနလုိသည္ကို စဥ္းစားစဥ္းျဖတ္ၾကရန္” ကိစၥပင္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႕ေဆြးေႏြးမွ ကိစၥျပတ္ရမည့္ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းကလည္း ရွိေနပါသည္။ ထိုေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းကား။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႕ကို တိုင္းရင္းသားျပည္သူတရပ္လံုးက ရာဇဝင္ေျပာင္ေျမာက္စြာ ၁၉၄၅ မတ္လ ၂၇ ရက္တြင္ ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ျပီးေနာက္ ေမလ ၁ ရက္ေန႕တြင္ မ်ဳိးခ်စ္ဗမာ့တပ္မေတာ္သည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္လိုက္သည္။ ေမလ ၃ ရက္ေန႕တြင္ အမွတ္ (၂၆) ျဗိတိသွ် အိႏၵိယတပ္မွ တပ္မဟာသည္ ညအခ်ိန္တြင္ လွဳိင္ျမစ္ကို ျဖတ္ကာ ရန္ကုန္သေဘၤာဆိပ္သို႕ ဝင္ေရာက္လာသည္။ ထို႕ေနာက္ ၁၉၄၅ ေမလ ၇ ရက္ေန႕တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကို မဟာမိတ္တပ္မ်ား သိမ္းပိုက္ျပီးေနာက္ ျဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျပန္လည္ ေျခကုတ္ယူရန္ အပူတျပင္း ျပင္ဆင္ပါေတာ့သည္။ ခ်ီကတည္းက ယဥ္သကို ဆိုသကဲ့သို႕ ထုိေန႕မွာပင္ ျမိဳ႕ျပအရာရွိအခ်ဳိ႕က အာရွအေရွ႕ေတာင္ပိုင္း မဟာမိတ္စစ္ေသနာပတိခ်ဳပ္ေမာင္ဘက္တန္အား ဖတပလ (ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရးျပည္သူ႕လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႕) ကို မတရားအသင္း ေၾကညာရန္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို စစ္ရာဇဝတ္ေကာင္တစ္ဦးအေနျဖင့္ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားရန္ တိုက္တြန္း အေရးဆိုေလသည္။ ယင္းေနာက္ မၾကာမီမွာပင္ ျဗိတိသွ်တို႕သည္ “ျမန္မာျပည္ကို မည္သို႕ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မည္” ဟူေသာေၾကညာစာတမ္းတစ္ေစာင္ကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာလိုက္ေလသည္။ ယင္းစီမံကိန္းစာတမ္းကို “စကၠဴျဖဴစီမံကိန္း” ဟု ေခၚၾကေလသည္။ ယင္းစီမံကိန္းအရ ျမန္မာျပည္အား မတတ္သာ၍ လြတ္လပ္ေရးေပးရလွ်င္ ေသာ္မွ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို ခ်န္လွပ္ထားျပီး ျဗိတိသွ်တို႕ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ ဆက္လက္ သိမ္းပိုက္ထားႏိုင္ရန္ပင္ ျဖစ္သည္။ အဆိုပါစကၠဴျဖဴစာတမ္းပါအခ်က္အလက္မ်ားကို ၁၉၄၅ ဇြန္ ၁ တြင္ ျဗိတိသွ်ပါလီမန္၌ စတင္၍ အေျခအတင္ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ယင္းသို႕ ေဆြးေႏြးရာ၌ ျဗိတိသွ်အစိုးရ၏ကုိယ္စားလွယ္ အိႏၵိယႏွင့္ျမန္မာျပည္ဆိုင္ရာ ကိုလိုနီအတြင္းဝန္ကေလး မစၥတာေအမာရီႏွင့္ ေလဘာပါ တီအမတ္ မစၥတာဘာစတက္ဖို႕ကရစ္တို႕က ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ေအမာရီက Tribal Areas ဟု ေခၚဆိုေသာ ေတာင္တန္းနယ္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ - “ျမန္မာျပည္ကို ဒိုမိုနီယံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဆင့္သို႕တိုးျမွင့္ေပးရန္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႕ေသာ္လည္း ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္စသည္တို႕ကို မူကားအထူးေရြးခ်ယ္ခန္႕ထားေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရာရွိမ်ားက အထူးေဒသမ်ားအျဖစ္ျဖင့္ ျမန္မာျပည္မႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သင့္မည့္အခ်ိန္အထိ ခ်န္လွပ္ ထိန္းသိမ္းထားရန္ လိုအပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႕မဟုတ္ ယင္းအထူးေဒသမ်ားရွိလူမ်ဳိးးတို႕က ျမန္မာျပည္မႏွင့္ လုိလိုခ်င္ခ်င္ပူးတြဲေဆာင္ရြက္လိုေသာ အခ်ိန္အထိအုပ္ထိန္းထားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း” ဟု ဖြင့္ဟေျပာၾကားသြားေလသည္။ ျဗိတိသွ်တို႕အဖို႕အေျပာႏွင့္ အလုပ္ဘက္ညီေအာင္ အေတာ္ခ်ိန္ဆ ေဆာင္ရြက္ေနရပံုရွိေလသည္။ စစ္ၾကီးအတြင္းက ကမာၻသိေၾကညာခဲ့ေသာ အတၱလန္တိတ္စာခ်ဳပ္ႏွင့္ ေယာ္လတာ စာခ်ဳပ္မ်ားတြင္ ဝန္ခံတားခ်က္အရ ဖက္ဆစ္တို႕အား စြမ္းစြမ္းတမံခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးတို႕အား ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးပါမည္ဟု ဝန္ခံခဲ့သည္။ ယင္းဝန္ခံကတိျပဳခ်က္အတိုင္း ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႕ကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့ေသာ ျမန္မာတို႕အား ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ်မေပးလွ်င္ ျဗိတိသွ်တို႕ အစိုးရသည္ ကမာၻ့အလယ္တြင္ ရွက္ဖြယ္ လိလိ္ျဖစ္ရေခ်ေတာ့မည္။ ဤအေျခအေနတြင္ ျဗိတိသွ်တို႕က ကမာၻ႕အလယ္ အရွက္တကြဲမျဖစ္ေစရန္ ျမန္မာတို႕ကို သူတို႕လိုလားေသာ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးေၾကာင္း ေၾကညာေပးရန္သာရွိသည္။ သို႕ရာ “ယင္းေၾကညာခ်က္ တြင္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ား မပါပါ” ဟု ပညာသားပါပါ ဖယ္ထုတ္ထားသည္။ ဤအေျခအေနတြင္ “ခ်က္ကနဲဆို နားခြက္က မီးေတာက္” သကဲ့သို႕ အကင္းပါးနပ္စြာ သိနားလည္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက “ျမန္မာတို႕သည္ ဒိုမီနီယံကို စိတ္မွ်ပင္ မကူး၊ လံုးဝကိုယ္ပိုင္ လြတ္လပ္ေရးကိုသာ လိုခ်င္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး ဟုဆိုရာ၌ ေတာင္တန္းနယ္မ်ား မပါဝင္ေသာ လြတ္လပ္ေရးသည္ အဓိပၸါယ္မရွိ” ဟူ၍ လူထုေဟာေျပာပြဲတြင္ အတိအလင္းထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ မိမိတပ္ကို မိမိလံုျခဳံေအာင္ ကြပ္ကဲထား၏။ ျမန္မာျပည္ ေတာင္ဖ်ားမွ ေျမာက္ဖ်ားအထိ လွည္းေန ေလွေအာင္း၊ ျမင္းေစာင္းမက်န္ျမိဳ႕နယ္၊ ေက်းရြာ မွန္သမွ်တြင္ ဖတပလအဖြဲ႕ႏွင့္ အသင္းအဖြဲ႕မ်ားအားလံုး အသီးသီးဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ျပီး ျဖစ္ေနေလသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေခါင္းေဆာင္ေသာ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစုၾကီးသည္ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာျဖင့္ လူထုက်ဳပ္ရွားမွဳမ်ား၊ စည္းရုံးလႈံ႕ေဆာ္မႈမ်ားကို အဆက္မျပတ္ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိမည္။ ထိုအခါ ျဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕တို႕၏ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္စီးပြားေရးအရ ျပန္လည္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ျခယ္မႈမ်ားကို သိျမင္လာၾကေသာ တုိင္းရင္းသားျပည္သူတရပ္လံုးသည္ တျပည္လံုးအတိုင္းအတာျဖင့္ ဆႏၵျပကန္႕ကြက္ ပြဲၾကီးမ်ားကို က်င္းပခဲ့ေလသည္။ ၁၉၄၅ ၾသဂုတ္လ ၁၆ မွ ၁၈ ရက္ေန႕အထိ ဖတပလ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္တည္ရွိရာ အမွတ္ (၈)ကိုယ့္မင္းကိုယ္ခ်င္းလမ္းရိွအေဆာက္အဦ( ယခုပန္းခ်ီ ပန္းပု အႏုပညာျပခန္း) တြင္ ဖတပလ က ျမန္မာႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ဖိတ္ေခၚ၍ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ား စတုတၳအစည္းအေဝးကို က်င္းပခဲ့ၾကသည္။ အစည္းအေဝးတြင္ - (က) ကမာၻစစ္ၾကီးျပီးဆံုးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမန္မာျပည္၏ သေဘာထား။ (ခ) ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သေဘာထား။ (ဂ) ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သေဘာထား။ (ဃ) ႏိုင္ငံစည္းလံုးေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ မည္က့ဲသိုက ေဆာင္ရြက္ရန္ – စသည္တို႕ကို ေဆြးေႏြးဆံုးခဲ့ၾကသည္။ တဖန္ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႕တြင္လည္း ဖတပလအဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ၾကီးက ဦးစီး၍ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ကန္ေတာ္ၾကီးေစာင္းရွိ ေနသူရိန္ျပဇာတ္ရုံတြင္ ျပည္သူတစ္သိန္းေက်ာ္ တက္ေရာက္ေသာ ျပည္သူ႕အစည္းအေဝးပြဲၾကီး တရပ္က်င္းပ၍ ျမန္မာျပည္တပ္မေတာ္အဆို၊ တိုင္းျပည္ျပဳလႊတ္ ေတာ္အဆို၊ ျမန္မာျပည္ တျပည္လံုး ညီညြတ္ေရးအဆိုတို႕ကို တင္သြင္းဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၃ ရက္ေန႕တြင္ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသာမက ပုလိပ္အမႈထမ္းမ်ား၊ အစိုးရအမႈေပါင္းစံု ပါဝင္သည့္ ျပည္လံုးကြ်တ္ အေထြေထြ သပိတ္ၾကီးေပၚေပါက္၍ လံုးဝလြတ္လပ္ေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ မၾကံဳဖူးေသာ အေထြေထြသပတ္ၾကီးပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္အတြင္းမွာပင္ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္တြင္ ေရဝန္ရုံးဝန္ထမ္းမ်ား သပိတ္ေမွာက္ရာတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ကုန္တင္ကုန္ခ် အလုပ္သမား ၁၅၀၀ ေက်ာ္တို႕က အေထြေထြသပိတ္ၾကီးကို ကူညီေသာအားျဖင့္ သပိတ္ထပ္ေမွာက္ခဲ့ရာ ျဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားၾကီးလံုးဝ ရပ္ဆိုင္းသြားေတာ့သည္။ ထို႕ေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံဘုရင္ခံ ဆာဟူးဘတ္ရန္႕စ္ သည္ ဖဆပလအား အသိအမွတ္ျပဳ၍၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ဖိတ္ေခၚေဆြးေႏြးကာ ဘုရင္ခံ အမႈေဆာင္ေကာင္စီအဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္းေစခဲ့သည္။ ဘုရင္ခံ အမႈေဆာင္ေကာင္စီအဖြဲ႕ဝင္ (၁၀) ဦးမွာ - (၁) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း (ဖဆပလ) – ဒုတိယ ဥကၠ႒၊ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ျပည္ပေရးရာဌာန၊ (၂) သခင္ျမ (ဖဆပလ) (ဆိုရွယ္လစ္) – ျပည္ထဲေရးႏွင့္ တရားေရးဌာန၊ (၃) ဦးဘေဘ (ဖဆပလ) – ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးႏွင့္ ေထာက္ပံ့ေရးဌာန၊ (၄) ဦးသိန္းေဖ (ဖဆပလ) (မကပ) – လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ ေက်းလတ္စီးပြားေရးဌာန၊ (၅) မန္းဘခိုင္ (ဖဆပလ) – စက္မႈလက္မႈႏွင့္ အလုပ္သမားဌာန၊ (၆) ဦးေအာင္ဇံေဝ (ဖဆပလ) – လူမႈဝန္ထမ္းဌာန၊ (၇) ဂဠဳန္ဦးေစာ (မ်ိဳးခ်စ္ပါတီ) – ပညာေရးႏွင့္အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းဌာန၊ (၈) ဦးတင္ထြဋ္ (တစ္သီးပုဂၢလ) – ဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္ေတာ္ဌာန၊ (၉) သခင္ဗစိန္ (တို႔ဗမာအစည္းအရံုး) – သယ္ယူပို႔ေဆာင္ႏွင့္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးဌာန၊ (၁၀) ကရင္အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ ေစာဘဦးၾကီး – ျပန္ၾကားေရးဌာန တို႔ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္ဒီဇင္ဘာလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဘုရင္ခံ ဆာဟူးဘတ္ရန္႔စ္က ဘုရင္ခံ၏အမႈေဆာင္ေကာင္စီ အစည္းအေဝးတြင္ ျဗိတိလွ်အစိုးရက ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ကို အဂၤလန္ျပည္ လန္ဒန္ျမိဳ႕သို႔လာေရာက္ေဆြးေႏြးရန္ ဖိတ္ေခၚေၾကာင္းတင္ျပခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၄၇ ဇန္နဝါရီ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ လန္ဒန္ျမိဳ႕သို႔ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ ဇန္နဝါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ အမွတ္(၁၀) ေဒါင္းနင္းလမ္း ျဗိတိသွ်ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ရံုး၌ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ႏွင့္ ျဗိတိသွ်အစိုးရကိုယ္စားလွယ္တို႔ စတင္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ ေတာင္တန္းေဒသအပါအဝင္ တျပည္လံုး .. လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္အတြင္း ျဗိတိသွ်တို႔၏ ၾကိဳးဆြဲရာက ေနရေသာ ရွမ္းျပည္နယ္ေစာ္ဘြားေကာင္စီအဖြဲ႕ဝင္အခ်ိဳ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ေစာ္ဘြားမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မဟုတ္။ ေတာင္တန္းနယ္မ်ား၏ကိစၥကို ေဆြးေႏြးရန္ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားကိုသီးသန္႔ဖိတ္ၾကားရန္ ေၾကးနန္စာ တစ္ ေစာင္ ဇန္နဝါရီလ ၂၁ ရက္တြင္ ေပးပို႔ခဲ့သည္။ အဆိုပါေၾကးနန္းစာေၾကာင့္ေဆြးေႏြးပြဲ မေျပမလည္ျဖစ္ကာ ေခတၱရပ္ဆိုင္းလိုက္ရသည္။ ျဗိတိသွ်တို႔၏ ေျခထိုးမႈကို သိေသာရွမ္းျပည္နယ္မွ ရွမ္းျပည္နယ္လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႕(ရပလ)မွ ဦးတင္ေအး၊ ဦးထြန္းျမင့္၊ ဦးေဖခင္၊ ဦးခြန္ေစာ၊ စေသာလူငယ္မ်ားက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္လူထုအစည္အေဝးၾကီးကို ေခၚယူက်င္းပျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ၎ကိုယ္စား လွယ္အဖြဲ႕သည္ ရွမ္းျပည္နယ္လူထု၏ ကိုယ္စားလွယ္အစစ္အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ကာ လန္ဒန္ရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ထံသို႔လည္းေကာင္း၊ ျဗိတိသွ်ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ အက္တလီထံသို႔လည္းေကာင္း၊ ရန္ကုန္ ဖဆပလအဖြဲ႕ခ်ဳပ္သို႔လည္းေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းကို ေထာက္ခံေသာေၾကးနန္းရိုက္ အေၾကာင္းၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေဆြးေႏြးပြဲျပန္လည္စတင္ကာ ၁၉၄၇ ဇန္နဝါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔ မြန္းလြဲ ၃ နာရီ ၅၀ မိနစ္ တိတိတြင္ ကမာၻေက်ာ္လိပ္စာတစ္ခုျဖစ္ေသာ လန္ဒန္ျမိဳ႕အမွတ္ ၁၀၊ ေဒါင္းနင္းလမ္းရွိ ျဗိတိသွ်ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ရံုး၌ အခ်က္ ၁၀ ခ်က္ပါ ေအာင္ဆန္း အက္တလီ စာခ်ဳပ္ကို တရားဝင္လက္မွတ္ ေရးထိုးႏုိင္ခဲ့သည္။ ဤသို႔လက္မွတ္ေရးရာတြင္ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕မွ ဂဠဳန္ဦးေစာႏွင့္ သခင္ဗစိန္တို႔က သေဘာတူညီခ်က္၏ ေနာက္ဆက္တြဲကို သေဘာမတူညီေၾကာင္းမွတ္ခ်က္ျဖင့္ လက္မွတ္ေရးထိုးၾကသည္။ ေအာင္ဆန္း အက္တလီ စာခ်ဳပ္တြင္ အပိုဒ္ ၃၊ ၈၊ အပိုဒ္ခြဲ (ခ) ၌ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားက ျမန္မာျပည္မႏွင့္ပူးေပါင္းသည္မပူးေပါင္းသည္ကိုကြဲျပားစြာသိရွိႏိုင္ရန္ မိမိတို႔၏ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆို ႏုိင္ေရးအတြက္ ေနာက္လဆန္းတြင္ က်င္းပမည္ ျဖစ္ေသာဝန္ၾကီး မ်ားအစည္းအေဝးတြင္ လည္းေကာင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ ဤကိစၥအတြက္ အထူးက်င္းပေသာ ကြန္ဖရင့္တြင္ လည္းေကာင္း နယ္ျခားေဒ သရွိ လူမ်ိဳးမ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ေမးျမန္းရမည္” ဟူ၍ေဖာ္ျပထားျပန္ေလသည္။ ယင္းေဖာ္ျပခ်က္အရပင္လံုကြန္ဖရင့္ကို က်င္းပရန္လိုအပ္လာျပန္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕သည္ လန္ဒန္ျမိဳ႕မွ ျပန္လည္ထြက္ခြာရာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႔ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂ တြင္ေရာက္ရွိလာသည္။ ဘိလပ္မွျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာ အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္လံုးဝ နားခ်ိန္မရေတာ့ဘဲ ေတာင္တန္းေဒသညီညြတ္ေရးအတြက္အစြမ္းကုန္ ေဆာင္ရြက္ရေတာ့သည္။ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၃ ရက္ေန႔တြင္ ဘိလပ္၌ေဆြးေႏြးခဲ့သည့္ကိစၥရပ္မ်ားကို သတင္း ကြန္ဖရန္႔က်င္းပျပီးလွ်င္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ပင္လံုသို႔ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ပင္လံုသို႔မေရာက္မီ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၇ ရက္ေန႔ကပင္လွ်င္ ေတာင္တန္းေဒသေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာကိုယ္စား လွယ္မ်ားတို႔သည္ အေျခအေနသေဘာတူ ညီခ်က္မ်ားကို ေျပလည္စြာေဆြးေႏြးသေဘာတူညီမႈရရွိထားျပီး ျဖစ္ေလသည္။ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ျမန္မာျပည္မႏွင့္ပးူေပါင္း၍လြတ္လပ္ေရးအရယူရန္ သေဘာတူေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ထားျပီးျဖစ္သည္။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၉ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပေသာ ေတာင္တန္းေဒသစံုညီ အစည္းအေဝး၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျမန္မာျပည္မႏွင့္ ေတာင္တန္းနယ္မ်ားပူးေပါင္းေရးကိစၥမ်ားကို အက်ယ္တဝင့္ေဆြးေႏြး ရွင္းလင္းျပ၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ျပခ်က္မွာ- “ပင္လံုအစည္းအေဝးသို႔ အေၾကာင္းႏွစ္မ်ိဳးေၾကာင့္ လာရၾကာင္း။ ပထမမွာ ျမန္မာျပည္ရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားအားလံုး ညီညြတ္ေရး အတြက္ျဖစ္ျပီး၊ ဒုတိယအေၾကာင္းမွာ လန္ဒန္ေဆြးေႏြးပြဲ၌ ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ပတ္သက္၍ မည္သို႔ေျပာဆိုလုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္ကို ေျပာဆိုရွင္းလင္းျပရန္ တာဝန္ရွိ၍ ျဖစ္ေၾကာင္း။ ျမန္မာျပည္သည္ယခုအခါလြတ္လပ္ေရးရျပီဟုဆိုႏုိင္ေၾကာင္း။ က်န္ရွိေနေသးေသာျပႆနာ မွာ ေတာင္တန္းေဒသပင္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ဘိလပ္ေဆြးေႏြးပြဲ၌ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို ျမန္မာျပည္မႏွင့္ တခ်ိန္တည္း၌လြတ္လပ္ေရး မေပးလွ်င္မျဖစ္ႏုိင္ဟုမိမိေျပာခဲ့ေၾကာင္း။ ျမန္မာမ်ားသည္ျဗိတိလွ်၏ ကၽြန္မျဖစ္လိုေၾကာင္း၊ ထိုနည္းတူ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကိုလည္း ျဗိတိလွ် ကၽြန္အျဖစ္သို႔ မေရာက္ၾကေစလိုေၾကာင္း၊ ထို႔ျပင္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားသည္ျမန္မာတို႔ ၏ကၽြန္ မျဖစ္ၾကေစလိုေၾကာင္း။ လူျဖဴျဖစ္ေစ၊ လူမည္းျဖစ္ေစ မည္သူကိုမွ်ေၾကာက္ရြံ႕ေနရန္မရွိ။ သူတို႔က လာေမးလွ်င္ ေတာင္တန္း လူမ်ိဳးမ်ာသည္ လြတ္လပ္ေရးကိုလိုခ်င္တယ္ ဟု ေျပာၾကရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ေျခာက္လွ်င္လည္း မေၾကာက္ၾကနဲ႔။ ေခ်ာ့လွ်င္လည္းမေပ်ာ့ၾကနဲ႔။ ေတာင္တန္း လူမ်ိဳးမ်ားသည္ ျမန္မာျပည္မကဲ့သို႔ တူညီေသာ အဆင့္အတန္း ကိုလိုခ်င္သည္ဟု ေျပာၾကရမည္။ ဒီစကားဒီကေန႔ေျပာလွ်င္ နက္ျဖန္ အေဆြတို႔ လြတ္လပ္ေရး ရရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ” ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္မမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ေအာင္ဆန္းေဒသမွေခါင္းေဆာင္းမ်ားသည္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔အထိ ေဆြးေႏြးၾကျပီးေနာက္ျမန္မာျပည္မႏွင့္ အတူပူးေပါင္း၍လြတ္လပ္ေရးကို အရယူရန္ ေဆြးေႏြးသေဘာ တူညီမႈရရွိၾကေလသည္။ သေဘာတူညီခ်က္ရရွိျခင္းကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ထိုညတြင္က်င္းပေသာထမင္းစားဝိုင္း၍ ေတာင္တန္းသားမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ေရး အဖြဲ႕၏ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ေတာင္ပိုင္ေစာ္ဘြားၾကီးက- “ရွမ္း၊ ဗမာ၊ ကခ်င္ အခ်င္းခ်င္း သေဘာကြဲလြဲ ခ်က္မ်ားရွိေသာ္လည္း ယခုညက စ၍ သေဘာကြဲလြဲခ်က္မရွိေတာ့ေၾကာင္း။ ေသြးကြဲေအာင္ေျခထိုးသူေသာရွိေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္တို႔ မအ ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုလားတဲ့ လြတ္လပ္ေရးပန္းတိုင္ကိုအသက္နဲ႔ လဲျပီး ဆြတ္ခူးမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ေစလိုေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ဖြင့္ေျပာၾကားသြားေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔နံနက္ ၁၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္အတူ ေတာင္တန္းေဒသေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားသည္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အေရးပါ၍ ေသြးစည္းညီညြတ္ျခင္းအေျခခံျဖစ္ေသာ ‘ပင္လံုစာခ်ဳပ္’ ကိုအသီးသီးလက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ေလသည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို ရွမ္းေစာ္ဘြား (၇) ဦး။ ရွမ္းလူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၂) ဦး၊ ကခ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ (၅) ဦး၊ ခ်င္း ကိုယ္စားလွယ္ (၃) ဦး၊ ျမန္မာအစိုးရကိုယ္စား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအဝင္ (၂၃) ဦးက လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကသည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္တြင္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ျပည္နယ္မ်ားပူးေပါင္းေရးအခ်က္ ၈ ခ်က္ အပါအဝင္ အခ်က္ေပါင္း ၉ ခ်က္ ပါဝင္သည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္တြင္လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကေသာ ေခါင္းေဆာင္ (၂၃) ဦးမွာ- (၁) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း – ျမန္မာျပည္အစိုးရ (၂) စဝ္ခြန္ပန္းစိန္ – ေတာင္ပိုင္းေစာ္ဘြား (၃) စဝ္ေရႊသိုက္ – ေညာင္ေရႊေစာ္ဘြား (၄) စဝ္ဟုန္ဖ – ေျမာက္ပိုင္းသိႏၷီေစာ္ဘြား (၅) စဝ္ႏံြ – လဲခ်ားေစာ္ဘြား (၆) စဝ္စံထြန္း -မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား (၇) စဝ္ထန္ေအး – သာမိုင္းခမ္းေစာ္ဘြား (၈) ဦးခြန္ဖုန္း – ေျမာက္ပိုင္းသိႏီၷ လူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၉) ဦးတင္ေအး – ေတာင္ၾကီးလူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၁၀) ဦးၾကာပု – သီေပါလူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၁၁) စဝ္ရစ္ဖ – သီေပါ လူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၁၂) ဦးခြန္ထီး – ပင္လံုလူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၁၃) ဦးထြန္းျမင့္ – ေမာက္မယ္လူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၁၄) ဦးျဖဴ – ဘီဘိုင္ေစာ္ဘြား ကိုယ္စားလွယ္ (၁၅) ဦးခြန္ေစာ – ပင္းတယလူထု ကိုယ္စားလွယ္ (၁၆) ဆမားဒူးဝါးဆင္ဝါးေနာင္ – ျမစ္ၾကီးနား ၊ကခ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၇) ဒူဝါးေဇာ္ရစ္ – ျမစ္ၾကီးနား ကခ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၈) ဦးဒိန္ရတန္ – ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၉) ဒူးဝါးေဇာ္ထြန္း – ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ (၂၀) ဦးလဘန္ဂေရာင္ – ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ (၂၁) ဦးလွႊာမုန္း – ဖလမ္း ခ်င္း ကိုယ္စားလွယ္ (၂၂) ဦးေသာင္ဇာခပ္ – တီးတိန္၊ ခ်င္း ကိုယ္စားလွယ္ (၂၃) ဦးကီယိုမာန္ – ဟားခါး၊ ခ်င္း ကိုယ္စားလွယ္ တို႔ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ျဗိတိလွ်နယ္ခ်ဲ႕တို႔သည္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ႏွင့္တိုင္းရင္းသားတို႔၏ဆႏၵ၊ သေဘာထားတို႔ကို လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ အသိအမွတ္မျပဳလိုေသးေပ။ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ျမန္မာ တို႔၏ သေဘာဆႏၵအျပင္ နယ္စပ္ေဒသ၊ ေတာင္တန္းေဒသမ်ား တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးတို႔၏ ဆႏၵကို သိလိုသည္ဟု ဆိုကာ ေတာင္တန္းေဒသစံုစမ္းေရးေကာ္မတီ (Frontier Area Enquiry Committee) ကို ဖြဲ႕စည္းကာ စံုစမ္းခဲ့သည္။ ေကာ္မတီ၏ဥကၠ႒အျဖစ္ ျဗိတိလွ် လႊတ္ေတာ္ေလဘာပါတီအမတ္မစၥတာရီးစ္ ဝီလွ်ံ (Lt.Col.D.R.Rees William) ကေဆာင္ရြက္ျပီး၊ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္မ်ားအျဖစ္ သခင္ႏု၊ ဦးတင္ထြဋ္၊ ဗိုလ္္ခင္ေမာင္ကေလး၊ ဦးေက်ာ္ျငိမ္း၊ ဦးျမင့္သိန္း၊ နယ္ျခားေဒသ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအျဖစ္ မုိင္ပြန္ေစာ္ဘြား စစ္စံထြန္း (ရွမ္း)၊ ဆမားဒူးဝါးဆင္ဝါးေနာင္ (ကခ်င္)၊ ဦးဝမ္ကိုေဟာ (ခ်င္း)၊ ေစာစံေကး (ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအရံုး) တို႔ပါဝင္ျပီး အတြင္းေရးမွဴး အျဖစ္ လန္ဒန္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဆိုင္ရာရံုးမွ မစၥတာ လက္ဝီဂ်္ ( Mr. W.B.J Ledwidge) ၊ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္နယ္ျခား. အဖြဲ႕ဝင္ ဦးထြန္းေဖ၊ လက္ေထာက္ အတြင္းေရးမွဴး အျဖစ္ ဗိုလ္မွဴးရွမ္းလံုတို႔ ပါဝင္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ေတာင္တန္းေဒသစံုစမ္းေရးေကာ္မတီသည္ ျမန္မာျပည္မႏွင့္ ေတာင္တန္းေဒသရွိ သက္ေသမ်ားကို ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၉ မွ ဧျပီလ ၂၁ ရက္ေန႔အထိ ေမးျမန္းစံုစမ္းသည္။ တိုင္းရင္းသားတို႔တင္ျပခဲ့ေသာ သေဘာဆႏၵမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ အစီရင္ခံစာကို ၁၉၄၇ ေမလ ၃ တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဘုရင္ခံ ဆာဟူးဘတ္ရန္႔စ္ ၏အမႈေတာ္ေကာင္စီသို႔တင္ျပခဲ့သည္။ ေမလ ၁၈ ရက္ေန႔တြင္ ယင္အစီရင္ခံစာကို ျဗိတိလွ် အစိုးရကလည္း လက္ခံအတည္ျပဳျပီးခဲ့ျပီးေနာက္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို အတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။ ဤသို႔တုိင္းရင္းသားတို႔တင္ျပခဲ့ေသာအစီရင္ခံစာအခ်က္အလက္သေဘာဆႏၵမ်ားကို ျပည္ ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအေျခခံဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုစည္းမ်ဥ္းေရးဆြဲရာတြင္ျဖည့္စြက္ထည့္သြင္းေရးဆြဲခဲ့ေလ သည္။ ယင္းေနာက္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ဇြန္ ၁၇ တြင္ က်င္းပေသာ တိုင္းျပဳ ျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ညီလာခံသို႔ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံမႈမ်ား လိုက္သြင္းခဲ့ေလသည္။ လႊတ္ေတာ္ကလည္း မဆိုင္းမတြ ပင္ လက္ခံအတည္ျပဳလုိက္ေလသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ…. ေတာင္တန္းေဒသစံုစမ္းေရးေကာ္မတီ၏ေရွ႕ေမွာက္၌ ထုတ္ေဖာ္ခဲ့ေသာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေပါင္းစံု ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၏ ထိုဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခ်က္မ်ားသည္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ၾကီး၌ ခ်မွတ္ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ေသာ ျပည္ေထာင္စု တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ဆႏၵသေဘာထား၊ ပင္လံု စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု သႏိ႒ာန္ျပ႒ာန္းမွဳလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ဖြင့္ဟအတည္ျပဳခ်က္မ်ားပင္ျဖစ္ရာ ထိုေကာ္မတီ၏ အစီရင္ခံစာမ်ား သည္လည္း ပင္လံုစာခ်ဳပ္ၾကီးကဲ့သို႔ပင္ ျပည္ေထာင္စုသမိုင္းမွတ္တိုင္ၾကီးတစ္တိုင္ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ (ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

Posted in: သတင္းမ်ား